ایذه

ایذه یک شهر تاریخی است و آ ثاری از زمان های بسیار قدیم در آن به جا مانده است. این شهر در روزگار عیلامیان اهمیت و عظمت بسیار داشته و مرکز آن آنزان یا آشتیان بوده و در عهد ساسانیان نیز نام و اعتبار داشته است. در کتابهای تاریخی و جغرافی دوران بعد از اسلام نیز نام این شهر ذکر شده است. مقدسی و ابن خرداد و یاقوت حموی از ایذه نام برده اند. آتشکده ای هم در آن شهر بود که تا زمان هارون الرشید فروزان بوده است.
«استرنج» می نویسد: ایزج به پل سنگی بزرگی که در آن شهر روی کارون بسته بودند معروف بود. پل مزبور را یاقوت از عجایب جهان شمرده است. این پل که خرابه های آن هنوز دیده می شود، بنام مادر اردشیر بابکان (خزهزاد) نامیده می شود. کلمه ایذه در زمان اتابکان لر کمتر بکار رفت و به جای آن مالمیر (مال امیر) نامیده شد. کلمه ایذه در قرن های گذشته به کلی متروک شده بود تا در دوره پهلوی مجددا مورد استفاده قرار گرفت.

همچنین یکی از مراکز دیدنی این شهر نقوش کول فره است. کتیبه کول فره در انتهای دشت ایذه قرار دارد. در این اثر نقوش بدیع و حیرت انگیزی از صورتهای شاه، فرمانروا، زن، مرد، اسرا و جانورانی چون گاو، گاومیش و گوسفند حجاری شده اند. نقوش این کتیبه در حال نیایش و احترام و حمل هدایا و تقدیس رب النوع یا امیر دیده می شوند. این اثر به دوران حکومت عیلام (قبل از میلاد) مربوط است و از آثار بسیار مهم باستانی استان خوزستان به شمار می رود.

مراکز دیدنی

 نقوش کول فره
 مجسمه سوسن
 قلعه تل
 قلعه دیزه وراز
 قلعه ارک
 روستای شمی
 نقش حونک اژدل
 برد نبشته ایذه
 نقوش کول فره
 نقوش کوباد ایذه
 کتیبه هانی
 کوه تاراز
 کوه تلکه
 کوه تورک
 کوه دوتو
 کوه کله

 تالاب میانگران
 کوه مونگشت
 اشکفت سلمان(غار سلمان)
 گورستان شمی

صنایع و معادن

از صنایع و معدن ایذه اطلاعات مستندی در دست نیست.

کشاورزی و دام داری

شغل اصلی مردمان شهرستان ایذه کشاورزی و دامداری می باشد. آب مورد نیاز برای کشاورزی از چاه های نیمه عمیق تامین می شود. از مهم ترین فرآورده های کشاورزی این شهرستان می توان گندم، جو، تره بار و برنج را نام برد. انواع فرآورده های دامی و لبنی از جمله تولیدات بخش دامداری شهرستان بوده و دام و فرآورده های دامی از محصولات صادراتی این منطقه محسوب می شوند.

وجه تسمیه و پیشینه تاریخی

این شهر در زمان عیلامیان«اسپیر»، درزمان هخامنشیان«انزان»و در زمان استیلای عرب«ایزج» یا «ایرج» نامیده می شد. سکه های متعددی از طلا، نقره و مس به دست آمده اند که بر آن ها با خط کوفی کلمه «ایزج» یا «ایرج» حک شده است. ایذه یک شهر تاریخی می باشد که آثاری از زمان های بسیار قدیم در آن به جا مانده است. این شهر در روزگار عیلامیان اهمیت و عظمت بسیار داشته، مرکز آن «انزان» یا «انشان» بود و در عهد ساسانی نیز نام و اعتبار داشته است. در کتابهای تاریخی و جغرافیایی دوران بعد از اسلام نیز نام این شهر ذکر شده است. آتشکده ای هم در آن شهر بود که تا زمان هارون الرشید فروزان بوده است. مورخین می نویسند: ایزج به پل سنگی بزرگی که در آن شهر، روی کارون بسته بودند معروف بود. پل مزبور را یاقوت از عجایب جهان شمرده است. این پل که خرابه های آن هنوز دیده می شود به نام مادر اردشیر بابکان «خزهزاد» بود. کلمه ایذه درزمان اتابکان لر کم تر به کار می رفت و به جای آن مالمیر(مال امیر) نامیده شد. کلمه ایذه در قرن های گذشته به کلی متروک شده بود تا در دوره پهلوی مجددا مورد استفاده قرار گرفت.

 


نظر کاربران
29 نظرثبت شده است
  • فاطمه
    ۳۱ شهریور ۱۳۹۷
    ممنونننننن...
  • رضا فروتن
    ۳۱ شهریور ۱۳۹۷
    برای ارسال بار باید تشریف بیرید ترمینال...
  • فرشاد
    ۳۰ شهریور ۱۳۹۷
    ممنون...
  • nasim
    ۲۹ شهریور ۱۳۹۷
    یه بار دارم برای زاهدان میخوام بیان درب منزل ازم تحویل بگیرن و رسید بدن کجا باید تماس بگیرم ؟...